Στη συνέχεια της ανάλυσης των παράξενων συνηθειών του εμβληματικού αρχηγού του Ολυμπιακού, Βασίλη Σπανούλη, οι προηγούμενες περιπτώσεις θα σας φανούν απολύτως φυσιολογικές σε σχέση με αυτές που ακολουθούν!
Ο Βασίλης Σπανούλης δεν έβγαινε ποτέ μαζί με τους συμπαίκτες του στο καθιερωμένο χαλάρωμα πριν την έναρξη της προθέρμανσης. Παρέμενε στα αποδυτήρια όσο οι υπόλοιποι πατούσαν παρκέ και ακολουθούσε εκεί τη δική του ρουτίνα (ένας Θεός ξέρει ποια ιεροτελεστία ακολουθούταν και εκεί…). Με την επιστροφή των συμπαικτών του, ακολουθούσαν οι οδηγίες του προπονητή και έπειτα όλοι μαζί έβγαιναν για την προθέρμανση. Κατά την έξοδο της ομάδας από τα αποδυτήρια, ο Βασίλης Σπανούλης ήθελε πάντοτε να είναι αυτός ο πρώτος που θα βγαίνει προς το γήπεδο. Το κορυφαίο της υπόθεσης είναι πως σε περίπτωση που κάποιος από τους ρούκι της ομάδας δεν γνώριζε το ‘χούι’ του αρχηγού και ξεκινούσαν πρώτοι για το γήπεδο, οι παλαιότεροι έβαζαν τις φωνές και τους κυνήγαγαν να επιστρέψουν πίσω για να πατήσει πρώτος παρκέ ο Έλληνας άσσος! Απαγορευόταν ρητά να συμβεί κάτι άλλο. Με την είσοδό του στο παρκέ, το πρώτο high five πήγαινε στον Πασχόπουλο, το δεύτερο στον Μπαφέ και έπειτα σε όλους τους υπόλοιπους. Στο καθιερωμένο ‘ζντο’ της ομάδας πριν από την έναρξη του κάθε παιχνιδιού, είχε τη συνήθεια να λέει μια συγκεκριμένη φράση στους συμπαίκτες του που λίγοι γνωρίζουν…
Παραμένουμε στα αποδυτήρια. Μπορεί στα αποδυτήρια των ομάδων να υπάρχει άβατο, όμως κάποια πράγματα μαθεύονται. Κάπως έτσι κυκλοφόρησε και το ‘κόλλημα’ του Λαρισαίου guard με τα παπούτσια του. Πιο συγκεκριμένα, έχει εμμονή με τον τρόπο που άφηνε τα παπούτσια του ή τις σαγιονάρες του μπροστά από την καρέκλα του. Ήταν απολύτως απαραίτητο για τον ίδιο να είναι στοιχισμένα με ιδιαίτερο τρόπο, να είναι το κάθε παπούτσι στην αντίστοιχη πλευρά σε σχέση με το άλλο (πχ το αριστερό να βρίσκεται αριστερά του δεξιού) και η μύτη του αριστερού έπρεπε να βρίσκεται ακριβώς στο σημείο όπου ήταν η πίσω άκρη του δεξιού. Ποτέ δεν τα έβαζε ίσια δίπλα δίπλα. Οι συμπαίκτες του, ιδίως οι νεαρότεροι, ήταν ιδιαίτερα προσεκτικοί έτσι ώστε να μην του χαλάσουν τη συγκεκριμένη διάταξη, αφού φαίνεται πως είχε μεγάλη σημασία για τον ίδιο. Ακόμα και οι καλύτεροι έχουν ελαττώματα…
Το γούρι που ακολουθεί έχει να κάνει μόνο με τις εκτός έδρας αναμετρήσεις. Όταν ο Ολυμπιακός αγωνιζόταν μακριά από το ΣΕΦ και ο Σπανούλης έβγαινε αλλαγή, περνούσε κατευθείαν στην καρέκλα του (συγκεκριμένο αριθμό θέσης, όπως αναφέρθηκε και στο προηγούμενο άρθρο). Λίγες στιγμές αργότερα, ο φροντιστής της ομάδας Δημήτρης Πασχόπουλος περνούσε από μπροστά του και του άφηνε μπροστά από το δεξί του πόδι το μπουκάλι νερού με το νούμερο 7, που του αντιστοιχούσε. Ο Βασίλης από την πλευρά του το έπαιρνε στα χέρια του, στριφογύριζε το καπάκι έτσι ώστε ο αριθμός 7 που ήταν γραμμένος πάνω του να ερχόταν στην ευθεία και να διαβάζεται σωστά και το άφηνε ξανά στο ίδιο σημείο. Το μπουκάλι αυτό δεν άνοιγε ποτέ μέχρι να τελειώσει η αναμέτρηση και να αποχωρήσει ο Ολυμπιακός από το ‘ξένο’ παρκέ. Έμενε πάντα κλειστό στο ίδιο σημείο μέχρι να τελειώσει ο αγώνας και να επιστρέψουν οι ερυθρόλευκοι στα αποδυτήρια…
Το τελευταίο και ίσως πιο τραβηγμένο από όλα όμως δεν γινόταν σε κοινή θέα, ούτε κατά τη διάρκεια των αγώνων, αλλά στις προπονήσεις και συγκεκριμένα στο τέλος τους. Η συγκεκριμένη περίπτωση περνά κάθε όριο λογικής. Ύστερα από το τέλος κάθε προπόνησης, πολλοί παίκτες παραμένουν στο παρκέ και εξασκούνται στα σουτ ή γενικότερα κάνουν κάποια δική τους προπονητική ρουτίνα. Ο Βασίλης Σπανούλης ήταν συνήθως ένας από αυτούς. Τις περισσότερες φορές άφηνε το παρκέ όταν έμεναν δύο συμπαίκτες του ακόμα εκεί. Στο δρόμο του προς τα αποδυτήρια όμως έκανε μια στάση που τη λες και ιδιαίτερη. Σταματούσε στην αρχή της φυσούνας και παρατηρούσε τους εναπομείναντες στον αγωνιστικό χώρο συμπαίκτες του. Περίμενε εκεί μέχρις ότου κάποιος από αυτούς να αστοχήσει σε κάποια από τις προσπάθειές του και έπειτα συνέχιζε το δρόμο του για τα αποδυτήρια. Γνωρίζοντας λοιπόν όλοι στην ομάδα τις παραξενιές του, όταν οι συμπαίκτες του ήθελαν να τον πειράξουν, με του που αποχωρούσε από το παρκέ, πήγαιναν ακριβώς κάτω από την μπασκέτα να σουτάρουν ώστε να ευστοχήσουν σίγουρα. Με τον τρόπο τους δηλαδή «υποχρέωναν» τον αρχηγό τους να περιμένει μερικές φορές μέχρι και πάνω από 3-4 λεπτά, αφού ο ίδιος δεν άφηνε για κανένα λόγο τις συνήθειες του…
Ο -δυστυχώς- πρώην αρχηγός των ερυθρολεύκων φαίνεται πως δεν ήταν και ο πιο εύκολος άνθρωπος. Αν κρίνει κανείς όμως από τις επιδόσεις του και τα όσα κατάφερε ο ψυχαναγκασμός του προσπερνάτε πολύ εύκολα, ακόμα και από αυτούς που πρέπει να τους υποστούν. Σύμφωνα με την αθλητική ιστοσελίδα gazzetta.gr, που ήταν αυτή που αποκάλυψε μόλις κάποια από τα γούρια του, ο Βασίλης Σπανούλης είχε στην αθλητική του ρουτίνα σίγουρα πάνω από 20 (!), μερικά για κάθε περίσταση (αγώνες, προπονήσεις, ταξίδια κλπ). Αυτή ήταν μια πλευρά το εμβληματικού αρχηγού που αγαπήθηκε όσο κανείς από τον ερυθρόλευκο κόσμο που δεν γνώριζαν πολλοί, όμως ήταν κομμάτι της πορείας του ίδιου και της ομάδας προς την επιτυχία… Ακόμα και αυτά πρόκειται να λείψουν από τον Ολυμπιακό που θα αναγκαστεί να πορευτεί από εδώ και πέρα χωρίς τον μεγαλύτερο παίκτη της ιστορίας του…