Ο Ολυμπιακός είναι σαφώς πολύ ανεβασμένος σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά, σε άμυνα και επίθεση. Το παιχνίδι του έχει βελτιωθεί αισθητά σχεδόν σε κάθε τομέα του, ενώ αν είχε ένα «σουτ Σπανούλη» στις τελευταίες φάσεις της Βαρκελώνης αυτή τη στιγμή θα ήταν ακόμα αήττητος τη φετινή σεζόν, ενώ θα βρισκόταν και στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα μετά από τρεις αγωνιστικές.
Θα μπορούσε κανείς να πει βέβαια πως οι ερυθρόλευκοι ίσως είναι και λίγο τυχεροί που βρίσκονται στο συγκεκριμένο σημείο, καθώς κανένας από τους αντιπάλους που έχει αντιμετωπίσει δεν ήταν εύστοχος στα μακρινά σουτ. Η αλήθεια όμως, απέχει πολύ από τη συγκεκριμένη άποψη. Για την ακρίβεια, στις τρεις πρώτες αγωνιστικές, οι παίκτες του Γιώργου Μπαρτζώκα έχουν έρθει αντιμέτωποι με τρεις ισπανικές ομάδες. Οι ισπανικές ομάδες, φημίζονται για την ικανότητά τους να βρίσκουν σκορ από μακριά. Ιδίως η Ρεάλ, αλλά και η Μπαρτσελόνα, στην οποία μπορούν να ευστοχήσουν σε μακρινά σουτ ακόμα και παίκτες που παίζουν σε θέσεις που δεν είναι το στοιχείο τους (πχ Οριόλα), είναι ομάδες με αξιόπιστο τρίποντο. Διαθέτουν στο ρόστερ τους ‘killers’ όπως οι Κούριτς και Γιούλ, η πλειοψηφία των παικτών τους μπορεί να απειλήσει στο σκοράρισμα από οποιοδήποτε μήκος και πλάτος του γηπέδου.
Παρόλα αυτά, απέναντι στον Ολυμπιακό παρουσιάστηκαν και οι τρεις ισπανικές ομάδες εντυπωσιακά άστοχες, τουλάχιστον για τα δεδομένα τους. Αυτό προφανώς και δεν ήταν τυχαίο, και το καταλαβαίνει ακόμα καλύτερα όποιος έχει παρακολουθήσει παιχνίδια των Πειραιωτών. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας έχει πείσει τους παίκτες του για το πόσο αναγκαίο είναι να παίζουν πιεστική άμυνα, και αυτοί φαίνεται να το εφαρμόζουν πλήρως. Ο αριθμός των κατοχών στα ερυθρόλευκα χέρια είναι εμφανώς αυξημένος, κάτι που τους βοηθά να βρουν περισσότερο επιθετικό ρυθμό.
Η πίεση αυτή στην άμυνα λοιπόν, εκτός του ότι συμβάλει στον επιθετικό ρυθμό, πνίγει επιθετικά αλλά και ψυχικά τους αντιπάλους τους. Για παράδειγμα, σε πολλές επιθέσεις ανά παιχνίδι, η μεγάλη πίεση του Ολυμπιακού δεν αφήνει τους αντίπαλους παίκτες να βρουν μια προσπάθεια υπό καλές προϋποθέσεις, με αποτέλεσμα να αναγκάζονται να παίρνουν τα γνωστά pull up σουτ. Αυτό σημαίνει πως ένας εξ αυτών υποχρεώνεται ύστερα από μια βιαστική ντρίπλα να πάρει ελάχιστη απόσταση από τον αμυντικό και να σουτάρει τρίποντο υπό πίεση.
Κάπως έτσι λοιπόν δικαιολογούνται και τα ποσοστά των Ισπανών απέναντι στο αμυντικό πλάνο του Γιώργου Μπαρτζώκα. Πιο συγκεκριμένα, οι Βάσκοι σταμάτησαν στο 16.7% πίσω από τη γραμμή των 6.75. Οι Μαδριλένοι είχαν το χειρότερο ποσοστό σε σύγκριση με τους τρεις, αφού ο Πάμπλο Λάσο έβλεπε τους παίκτες του να ευστοχούν μονάχα στο 12.5% (!) των προσπαθειών που πήραν για τρεις πόντους. Ελαφρώς καλύτεροι όλων οι Καταλανοί, που αγωνίζονταν και εντός έδρας, με ποσοστό στα τρίποντα ελαφρώς πάνω από 20% (20.8%). Ακόμα και αυτοί όμως, στο πρώτο ημίχρονο του παιχνιδιού δεν είχαν σκοράρει ούτε ένα τρίποντο, σε δώδεκα φορές που το επιχείρησαν! Υποδειγματική δουλειά πίσω από το κέντρο για τους παίκτες του Έλληνα προπονητή.
Το τρίποντο είναι πολλά περισσότερα από έναν έξτρα πόντο σε σχέση με το απλό καλάθι, χωρίς αυτό από μόνο του να μην είναι σημαντικό. Η ευστοχία σε αυτά δίνει την αίσθηση στην ομάδα που τα καταφέρνει πως το καλάθι «μεγαλώνει», ενώ το ίδιο κάνει και το γήπεδο στα μάτια των αντιπάλων, οι οποίοι πρέπει να αμύνονται καλά και μακριά από τη ρακέτα. Τα άστοχα τρίποντα από την άλλη, βαραίνουν την ψυχολογία των σουτέρ και τους επηρεάζουν σε πολλούς τομείς του παιχνιδιού τους. Για παράδειγμα, ακόμα και τα ελεύθερα τρίποντα τα οποία γλίτωσε ο Ολυμπιακός θα μπορούσε κανείς να πει πως είναι από την πεσμένη ψυχολογία των σουτέρ που ‘υποχρεώθηκαν’ πρωτύτερα να αστοχήσουν σε κάμποσες προσπάθειες. Τίποτα λοιπόν δεν είναι τυχαίο. Η συνολική ευστοχία του 16.6% στα τρίποντα των αντιπάλων των ερυθρολεύκων στην φετινή Ευρωλίγκα, όχι μόνο δεν είναι κάτι που μειώνει την αξία των όσων έχουν καταφέρει, αλλά αντίθετα την αναδεικνύει ακόμα περισσότερο.